Önce kollarını boşluğa doğru açmak, sahiplenemediğin her şeyi kucaklamak istemek gibi..
Sonra adım adım boşluğa doğru yaklaşmak gelir içinden; 1, 2, 3 adım adım yarım nefesler alarak ilerlersin, gözlerinden hemen kurumak istermişcesine damlalar düşer kimileri yanaklarında kururken kimileri de toprağa düşer can olabilmek için. Dönüp de arkana bakmak istemezsin sevdiğin her şey oradadır ama kimse yanına gelemiyordur. Sen hala kafan karmaşık, yüreğin sızı içinde yürümeye devam edersin doğru ya dersin duran insanları ne kainat ne de dünya severdi. Öyle ya da böyle sonu ne olursa olsun yürümen gerekirdi. Önce sevinç içerisinde tutarsızca açtığın ellerin iki yanına düşerdi, daha sonrada kurduğun hayaller...
Arkanı dönüp yine bakamazdın! Biri derdin, belki sadece biri yanımda dursa.. gölgenden başka yine kimse olmayacaktı. Yürümeye devam edecektin yönü bilmeden rota sormadan öyleydi ya ilerlemeden sonu göremezdin ve hayal kırıklığına uğramadan bazı şeylerin değerini bilemeyecektin. Önce sen gidecektin, sonra ayakların. Görmen gereken her şeyi görüp yaşamaya devam edecektin.
Öyle ya da böyle...
Yorum Gönder