Kelimeler kutsallığın ve öznelliğin hatta özelliğin fizik bulmuş hali..
Birine sayfalarca hatta tek kelimeden oluşan bir cümle bile kurabilirsiniz bunların ardında kalacak olan sadece verdiğiniz değer olacaktır. Kelimeler üzerine yüklenilmiş binlerce duygu, tonlarca acı, milyonlarca hayaller olabilir. Fakat göz ve kalp perdeliyse uçmakta olan kelimeler hatırda kalmazdı kalamazdı, onlar bir mekana bağlı kalamazlardı. Geride sadece hayal kırıklıkları kalır-dı.
Birine değer vermek ya da özel olduğunu hissettirmek sayfaların işi değildir, kelimelerin işidir. Sözlerin akılda yer etmediği bir dünyada kelimeler en büyük nefes olmalıydı. Dudağınızın kenarında oluşacak minik bir kıvrılma olmalıydı yeri gelince ama kimsenin pişmanlığı ve hayal kırıklığı olmamalıydı. Acı verebilirdi, yaralayabilirdi fakat bir hayal kırıklığı kadar toprak altına diri diri gömmemeliydi. Bir yudum nefes diyordum ben onlara bazen gökyüzünün uçsuz bucaksız bir yerlerinde sizi gezdirirken, bazende yanağınız da kurumaya yüz tutmuş birer damla oluyorlardı. Yoruluyorlardı, yoruyorlardı...
Bazen kimsenin anlamadığı bir masal kimi zamanda herkesin hakkında fikir yürüteceği kadar anlaşılır fakat arkasından güldürecek kadar saçma birer bedene dönüşüyorlardı. Onlar nefes alıyorlardı parmak uçlarınızda sizi anlatacak, ruhunuzu yansıtacak birer ayna görevi görüyorlardı fakat yine de garip bir yazarın dediği gibi "kelimeler kelimeler bazı anlamlara gelmiyordu da". Metcezir görevi onlar için biçilmiş birer kaftandı, beyaz değildi onlar çoğu zaman siyahtı beyaz olan sözlerdi sözlerin işiydi fakat karalara bürünüp bir hayalet misali insanları korkutmak yine kelimelere kalıyordu..
Yorum Gönder