İnsanların çoğu sizin neler söylediklerinize bakmaz...
Hissettikleriniz ile düşüncelerinizle ilgilenmez. Kaşınıza, gözünüze dış görünüşünüze bakar. Kimseler kalbinizi, içinizden geçenleri hissetmek için çabalamaz. Onların kalıplarına, hayatlarına uymanızı beklerler. Sığmayınca da...
Hayallerine dar ya da geniş gelince hayatlarından çıkarmayı yeğlerler. Kimse sizin gülünce ışıldayan göz bebeklerinizle ilgilenmez. Markalama yapmaktan, sorgulamaktan kendilerini üstün çıkarmaya çalışmaktan vazgeçmezler. Kimse sizin ağlayan ruhunuzla ilgilenmez, onlar sadece hayatlarına girip birer figüran olmanızı isterler. Oyunculuğunuzun iyi olmasını, ezberlenmek üzere verilen metinlere tam olarak uymanızı beklerler. Kimse sizin sevdiğiniz ya da sevmediğiniz şeylerle, ağladığınız filmlerle, heyecanlandığınız şiirlerle ve içine girip mutlu olduğunuz kitaplarla, içtiğiniz orta şekerli kahveyi aklında tutmakla ilgilenmez.
Onlar sadece iplerin kendi ellerinde olmasından hoşnut olurlar. Kendi sevdikleri masalda birer paragraf ezberlemenizi isterler. Sevgiyle, istekle öğretmezler; korkutarak , bezdirerek kendi oyun halklarına girmenizi beklerler ve bunu yine istekle kendi iradenizle yapmanızı sağlarlar. İnsanlar böyledir efendim!
Onlar sadece kendileriyle meşgul olurlar. Koşarlar, hiç durmadan hızlıca koşarlar. Makinalaşmış bu dünya da bir robotta kendileri olurlar...
Onlar! cok yaralamışlar sanırım.. 😉
YanıtlaSilBu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSil