Bir damla, iki damla, üç, dört, beş...
Avuç içlerimi ıslatan ve aynı anda kalbimde de yankılanan yağmur damlaları. Ne dolup ne boşalıyorlar... Avuçlarımda ağlar gibi, bilmem belki de tutunmaya çalıştıklarından. Her neyse sevmezdim işte! Yağmurdan kaçınılmazmış bir şekilde gelir seni bulur derlerdi de inanmazdım. Ne kırık şemsiyem, ne de balkon altları engel olamadılar. Bu sefer ben uzattım avuçlarımı ve göğe bakma durağına gelip sadece kendim duyacağım bir şekilde fısıldadım. "Şimdi daha çok yağabilir misin?" Hayatımda ilk defa yağmurun beni duyduğunu hissederek yerle göğün bir oluşunu izledim o yağdı ve ben bu sefer susarak onun yer ile göğü birleştirişini izledim. Aferin yağmura, gücün kimde olduğunu gösteriyor işte! Birbirleri üzerinde türlü hakimiyet sergileyenlere inat, gücü elinde bulundurduklarını sananlara ders verir gibi yağıyor işte ama bu sefer en çok benim için. Bu sefer onu da bana getirmişti en çok kaçmaya çalıştıklarımdan...
Kaçışan insanlara inat avuçlarımı uzatmış salak ruhumla aynı anda tebessüm ettik iyi bari dedik bu sefer yalnız değiliz.
Yorum Gönder